‏در سربازی می‌گویند: «تشویق برای یک نفر، تنبیه برای همه»؛ چون اشتباه یک نفر می‌تواند سرنوشت یک لشکر را تحت تأثیر قرار دهد. ‏در اداره یک کشور نیز همین است؛ با این تفاوت که اینجا پای سرنوشت ۹۰ میلیون انسان در میان است.
‏مسئولان کشور ممکن است انسان‌های خوب و مؤمنی باشند؛ اما کسی که مسئولیت اداره و مدیریت ۹۰ میلیون نفر را بر عهده می‌گیرد، فقط نباید خوب و مؤمن باشد؛ بلکه باید دانش، تجربه، تدبیر، قدرت تصمیم‌گیری و توان اداره کشور را نیز داشته باشد؛ نه اینکه در دوران مدیریت خود به دنبال گرفتن مدارک و دکترای تقلبی باشد.
‏- کسی که با انتصاب افراد بی‌تجربه و بی‌سواد، اقتصاد ایران را زمین بزند؛
‏- کسی که با مذاکرات اشتباه و تصمیماتی مانند ریختن سیمان در سانتریفیوژها، هزینه‌های سنگینی به کشور تحمیل کند و دست ایران را در برابر دشمنان ببندد؛
‏- و کسی که با بی‌احتیاطی و مشاوره‌های اشتباه، زمینه‌ساز حوادثی شود که به شهادت رهبر ایران و سربازان کشور منجر شود،
‏نمی‌تواند انتظار داشته باشد که مردم نسبت به عملکرد او بی‌تفاوت باشند.
‏انتقام رهبر و سربازانش و پاسخ به آسیب‌هایی که به کشور و ملت وارد شده، باید داده شود؛ البته این پاسخ باید با تدبیر، محاسبه و عقلانیت باشد، نه با حماقت و احساس.
‏ملت ایران به‌سادگی کسی را «خائن» نمی‌نامد؛ اما در برابر خطا، سوءمدیریت و رفتارهایی که نتیجه آن آسیب به منافع و امنیت کشور بوده است، کوتاه نخواهد آمد.
‏مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی باید هزینه داشته باشد تا برای کسانی که بر صندلی‌های مدیریتی کشور تکیه می‌زنند، روشن باشد که مدیریت کشور جای آزمون و خطا، سهم‌خواهی و مدرک‌سازی نیست؛ مسئولیت در برابر سرنوشت یک ملت است.